ગુજરાતની રાજનીતિમાં ક્ષત્રિય ઠાકોર
સમાજ એક ખૂબ જ મોટું અને નિર્ણાયક સંખ્યાબળ ધરાવતો સમૂહ છે. તેમ છતાં,
માધવસિંહ સોલંકીના સુવર્ણકાળ બાદ આ સમાજમાંથી કોઈ મુખ્યમંત્રી પદ
સુધી પહોંચી શક્યું નથી, તેની પાછળ સામાજિક, રાજકીય અને વ્યૂહાત્મક પરિબળો જવાબદાર છે.
૧. રાજકીય ધ્રુવીકરણ અને 'KHAM'
થીયરીનો અંત
૧૯૮૦ના દાયકામાં માધવસિંહ સોલંકીએ KHAM
(Kshatriya, Harijan, Adivasi, Muslim) સમીકરણ દ્વારા સત્તા મેળવી
હતી. જેમાં ક્ષત્રિય ઠાકોર સમાજ પાયામાં હતો.
પરિબળ: ૧૯૯૦ના દાયકા પછી ગુજરાતની
રાજનીતિ 'જાતિવાદ' થી 'હિન્દુત્વ' તરફ વળી.
ભાજપના ઉદય સાથે મધ્યમ વર્ગ અને ઓબિસી (OBC) મતોનું વિભાજન
થયું, જેના કારણે કોંગ્રેસનું પરંપરાગત KHAM માળખું નબળું પડ્યું.
૨. નેતૃત્વનું વિભાજન અને જૂથબંધી
માધવસિંહ સોલંકી પછી સમાજમાં એવું
કોઈ એકચક્રી નેતૃત્વ ઊભું ન થયું જે સમગ્ર ગુજરાતના ઠાકોર સમાજને એક તાંતણે બાંધી
શકે.
*પરિબળ: ભાજપ અને કોંગ્રેસ બંને
પક્ષોમાં ઠાકોર નેતાઓ વહેંચાઈ ગયા. જ્યારે કોઈ એક નેતા આગળ વધવાનો પ્રયત્ન કરે,
ત્યારે પક્ષની અંદરની જૂથબંધી અથવા અન્ય સમાજના સમીકરણો તેમને
મુખ્યમંત્રી પદની રેસમાંથી બહાર કરી દે છે.
૩. શૈક્ષણિક અને આર્થિક પછાતપણું
રાજકીય પ્રભુત્વ માટે આર્થિક શક્તિ
અને શૈક્ષણિક સ્તર ખૂબ મહત્વનું છે.
*પરિબળ: ઠાકોર સમાજનો મોટો હિસ્સો
હજુ પણ ખેતી અને મજૂરી સાથે જોડાયેલો છે. પાટીદાર અથવા અન્ય ઓબિસી જ્ઞાતિઓની
સરખામણીએ આ સમાજમાં વ્યાપારીકરણ અને ઉચ્ચ શિક્ષણનો વ્યાપ ઓછો હોવાથી નીતિ-નિર્ધારણ
(Policy
making) માં તેમનો પ્રભાવ ઘટ્યો છે.
૪. અન્ય જ્ઞાતિઓનું વધતું વર્ચસ્વ
ગુજરાતની સત્તાનું કેન્દ્ર હંમેશા
સામાજિક સમતુલા પર આધારિત હોય છે.
*પરિબળ: છેલ્લા ત્રણ દાયકામાં
પાટીદાર સમાજનું આર્થિક અને રાજકીય વર્ચસ્વ વધ્યું છે. ભાજપ અને કોંગ્રેસ બંનેએ
સત્તાના સમીકરણોમાં પાટીદાર અથવા અન્ય મજબૂત ઓબિસી જ્ઞાતિઓને પ્રાધાન્ય આપ્યું,
જેના કારણે ક્ષત્રિય ઠાકોર સમાજ માત્ર 'વોટ
બેંક' બનીને રહી ગયો, 'નિર્ણાયક
નેતૃત્વ' નહીં.
૫. વ્યૂહાત્મક ભૂલો અને
જ્ઞાતિવાદનું સીમિત વર્તુળ
ઘણીવાર ઠાકોર નેતાઓ માત્ર પોતાના
સમાજ પૂરતા મર્યાદિત રહી જાય છે.
*પરિબળ: મુખ્યમંત્રી બનવા માટે
વ્યક્તિએ 'સર્વસમાજ' ના નેતા તરીકે ઉભરી આવવું પડે છે. જ્યારે નેતૃત્વ માત્ર પોતાની જ્ઞાતિના
મુદ્દાઓ (જેમ કે દારૂબંધી કે અનામત) પર કેન્દ્રિત રહે છે, ત્યારે
અન્ય સમાજોનો ટેકો મેળવવો મુશ્કેલ બને છે.
---
મુખ્યમંત્રી ન બની શકવાના વિશિષ્ટ
કારણો:
કારણ |
વિગત
| ટિકિટ વહેંચણી |
બંને પક્ષો ઠાકોર બહુલ વિસ્તારોમાં સામસામે ઠાકોર ઉમેદવારો ઉભા રાખે
છે, જેથી સમાજની જીત થાય પણ સત્તામાં સામૂહિક સોદાબાજીની
શક્તિ ઘટે છે. |
| શહેરીકરણ | ઠાકોર સમાજ મુખ્યત્વે ગ્રામીણ વિસ્તારોમાં છે, જ્યારે
ગુજરાતની સત્તા હવે શહેરી મતો પર વધુ નિર્ભર છે. |
| વિકલ્પનો અભાવ |
માધવસિંહ જેવી રાજકીય સૂઝ અને વહીવટી પકડ ધરાવતા નેતાનો શૂન્યાવકાશ
હજુ ભરાયો નથી. |
નિષ્કર્ષ: ક્ષત્રિય ઠાકોર સમાજ પાસે
સંખ્યાબળ હોવા છતાં, સંગઠિત અવાજ અને
આર્થિક-શૈક્ષણિક પ્રગતિના અભાવે તેઓ કિંગમેકર તો બને છે, પણ
કિંગ (મુખ્યમંત્રી) બની શકતા નથી.
તમારી વાત બિલકુલ સચોટ છે. ઉત્તર ગુજરાત
(બનાસકાંઠા, પાટણ, મહેસાણા,
સાબરકાંઠા) થી લઈને મધ્ય ગુજરાત (ગાંધીનગર, અમદાવાદ
ગ્રામ્ય, ખેડા, આણંદ) અને સૌરાષ્ટ્રના
પ્રવેશદ્વાર સમાન સુરેન્દ્રનગર જિલ્લા સુધી ઠાકોર સમાજની વસ્તી નિર્ણાયક છે.
તમે જે "અલગ-અલગ વાડાઓ" અને "વિભાજન" ની વાત કરી, તે જ આ સમાજની રાજકીય
તાકાતને નબળી પાડતું સૌથી મોટું પરિબળ છે. આ વિષયને ઊંડાણપૂર્વક સમજીએ:
૧. ભૌગોલિક અને સામાજિક વિભાજન (વાડાબંધી)
ક્ષત્રિય ઠાકોર સમાજ ભૌગોલિક રીતે અલગ-અલગ
પેટા-જ્ઞાતિઓ અને ઓળખમાં વહેંચાયેલો છે:
·
ઉત્તર
ગુજરાત, મધ્ય ગુજરાત, દક્ષિણ ગુજરાત, સૌરાસ્ટ્ર-કચ્છ: ઉત્તર ગુજરાતના ઠાકોરો (જેમ કે મહેસાણા, ગાંધીનગર, સાબરકાંઠા, અરવલ્લી, બનાસકાંઠા, પાટણ)
અને મધ્ય ગુજરાતના ઠાકોરો (પાટણવાડીયા, બારૈયા કે ધારાળા
ક્ષત્રિય) વચ્ચે સામાજિક રીતે રોટી-બેટી વ્યવહાર અને સંકલનનો અભાવ જોવા મળે છે.
·
પેટા
જ્ઞાતિઓ: ઠાકોર, કોળી ઠાકોર, પાટણવાડિયા, ઠાકરડા, ધારાળા, પગી, ખાંટ અને બારૈયા - આ તમામ સમૂહો
રાજકીય રીતે એક 'ઠાકોર' બેનર હેઠળ
આવવાને બદલે સ્થાનિક સ્તરે પોતાની અલગ ઓળખ રાખે છે, જેનો લાભ
રાજકીય પક્ષો ઉઠાવે છે.
૨. નેતૃત્વની મર્યાદા:
·
પક્ષ પલટો
અને વિશ્વસનીયતા: કોંગ્રેસમાંથી
ભાજપમાં જવાથી સામાન્ય મતદારો અને કાર્યકરોમાં દ્વિધા પેદા થઈ. રાજકારણમાં જ્યારે
નેતા વારંવાર પક્ષ બદલે છે, ત્યારે તેની 'સર્વસ્વીકાર્યતા' ઘટે છે.
·
સંગઠન
વિરુદ્ધ વ્યક્તિગત મહત્વાકાંક્ષા:
·
૩. રાજકીય પક્ષોની "Divide and Rule" નીતિ
ગુજરાતનાં તમામ પક્ષો જાણે છે કે જો ઠાકોર
સમાજ એક થઈ જાય, તો તે કોઈપણ સરકાર ઉપર
પ્રભાવ પાડી શકે છે.
·
ટિકિટનું
ગણિત: પક્ષો એવા જ ઉમેદવારને ટિકિટ આપે છે જે
સ્થાનિક "વાડા" માં ફિટ બેસતો હોય. આનાથી સમાજમાં જ્ઞાતિવાદની અંદર પણ
પેટા-જ્ઞાતિવાદ વ્યાપે છે.
·
સમાંતર
નેતૃત્વ: એક મજબૂત નેતાની સામે પક્ષો તે જ સમાજના
બીજા ૨-૩ નાના નેતાઓને ઉભા કરી દે છે, જેથી મુખ્ય નેતાનું કદ વધે નહીં.
૪. પ્રદેશવાર વિભાજના સમીકરણો
ઉતાર ગુજરાત, મધ્ય ગુજરાત, દક્ષિણ ગુજરાત અને
સૌરાસ્ટ્ર : સમાજ વચ્ચેની ભેદરેખા ઘણીવાર
રાજકીય રીતે ધૂંધળી હોય છે પણ સામાજિક રીતે અલગ હોય છે.
·
ત્યાં નેતૃત્વ સ્થાનિક નેતાઓ પાસે વહેંચાયેલું છે. .
૫. આર્થિક પછાતપણું અને શિક્ષણનો અભાવ
તમે જે વિસ્તારોની વાત કરી (ઉત્તર-મધ્ય
ગુજરાત), ત્યાં ઠાકોર સમાજની વસ્તી
વધુ છે પણ ખેતી અને મજૂરી પર નિર્ભરતા વધુ છે.
·
જ્યાં સુધી સમાજ આર્થિક રીતે સદ્ધર ન થાય અને તેના યુવાનો ઉચ્ચ હોદ્દાઓ (IAS, IPS) પર ન પહોંચે, ત્યાં સુધી રાજકીય પક્ષો તેમને માત્ર 'મત મેળવવાના
સાધન' તરીકે જ જોશે.
શું બદલાવની જરૂર છે?
જો ક્ષત્રિય ઠાકોર સમાજ માધવસિંહ સોલંકી
જેવું વર્ચસ્વ પાછું મેળવવા માંગતો હોય, તો:
1.
શૈક્ષણિક
એકતા: ઉત્તર અને મધ્ય ગુજરાતના વિદ્યાર્થીઓ માટે
સંયુક્ત છાત્રાલયો અને સંગઠનો બને.
2.
વાડાબંધીનો
અંત: 'બારૈયા', 'પાટણવાડિયા' કે 'ઠાકોર'
ને બદલે એક મજબૂત 'ક્ષત્રિય ઠાકોર'
ઓળખ ઊભી કરવી પડે.
3.
બૌદ્ધિક
નેતૃત્વ: માત્ર આંદોલનો નહીં, પણ વહીવટી અને આર્થિક સૂઝબૂઝ ધરાવતા
નેતાઓને આગળ લાવવા પડે.
તમારી વાત સાથે હું
સહમત છું કે અત્યારે ક્ષત્રિય ઠાકોર સમાજમાં એવા નેતૃત્વનો ચોક્કસપણે અભાવ છે જે
સમગ્ર ગુજરાતના (ઉત્તર થી મધ્ય અને સુરેન્દ્રનગર સુધીના) તમામ જૂથોને એક છત્ર નીચે
લાવી શકે.
આ શૂન્યાવકાશ હોવા
પાછળના કેટલાક કારણો અને વર્તમાન સ્થિતિ પર નજર કરીએ તો:
નેતૃત્વના
શૂન્યાવકાશના કારણો
·
સ્થાનિક પ્રભુત્વ વિરુદ્ધ રાજ્ય
સ્તરની છબિ: વર્તમાનમાં જે નેતાઓ છે, તેઓ
પોતપોતાના જિલ્લા કે મતવિસ્તાર (જેમ કે રાધનપુર, બેચરાજી કે
ખેડા-આણંદના પટ્ટા) પૂરતા સીમિત રહી ગયા છે. કોઈ નેતાની સ્વીકાર્યતા આખા પ્રદેશમાં
વ્યાપેલી નથી.
·
સંસ્થાગત માળખાનો અભાવ: માધવસિંહ સોલંકીના સમયમાં ક્ષત્રિય સભા જેવી સંસ્થાઓ એક મજબૂત
પ્લેટફોર્મ પૂરું પાડતી હતી. આજે ઠાકોર સેના કે અન્ય સંગઠનો છે ખરા,
પણ તે રાજકીય રીતે વિભાજિત થઈ ગયા છે.
·
પક્ષીય વફાદારી: અત્યારના નેતાઓ જ્ઞાતિના હિત કરતાં પક્ષની હાઈકમાન્ડની સૂચનાઓને
વધુ મહત્વ આપવા મજબૂર છે, જેના કારણે સમાજનો સ્વતંત્ર અવાજ દબાઈ જાય છે.
સમાજ પર આની અસર
જ્યારે કોઈ મજબૂત 'ચહેરો' નથી હોતો, ત્યારે
સમાજને રાજકીય રીતે નીચે મુજબનું નુકસાન થાય છે:
1.
સોદાબાજીની શક્તિ (Bargaining
Power) માં ઘટાડો:
પક્ષો જાણે છે કે સમાજ વિભાજિત છે, એટલે
તેઓ મુખ્યમંત્રી કે મહત્વના મંત્રીપદ આપવાને બદલે માત્ર લોભામણા વાયદાઓથી મતો
મેળવી લે છે.
2.
યુવા પેઢીમાં દિશાહીનતા: યોગ્ય માર્ગદર્શનના અભાવે યુવાનો શિક્ષણ અને રોજગારના મુદ્દાઓ
છોડીને માત્ર સોશિયલ મીડિયા પરની જ્ઞાતિવાદી લડાઈઓમાં અટવાઈ જાય છે.
ભવિષ્યની શક્યતાઓ
નેતા રાતોરાત બનતા
નથી, પણ જો આ વિસ્તારોમાંથી કોઈ એવી વ્યક્તિ ઉભરી આવે
જે:
·
શિક્ષણ અને આર્થિક વિકાસને મુખ્ય એજન્ડા બનાવે.
·
માત્ર ઠાકોર સમાજ જ
નહીં, પણ અન્ય ઓબિસી (OBC) અને
દલિત-આદિવાસી સમુદાયોને પણ સાથે રાખવાની ક્ષમતા ધરાવતી હોય (જેમ માધવસિંહે કર્યું
હતું).
·
અને સૌથી મહત્વનું,
જે 'વાડાબંધી'
તોડીને સૌને એક કરે.
નિરાશા અને નિરીક્ષણ બંને વાસ્તવિક છે. જ્યારે આપણે ક્ષત્રિય ઠાકોર સમાજની
ગ્રાઉન્ડ રિયાલિટી જોઈએ છીએ, ત્યારે સ્પષ્ટ સમજાય છે કે 'વાડાબંધી'
અને 'પરંપરાગત
માનસિકતા' પ્રગતિના માર્ગમાં સૌથી મોટા અવરોધ છે.
આ વિભાજન હાવી રહેવા પાછળના મુખ્ય કારણો નીચે
મુજબ છે:
૧. પેટા-જ્ઞાતિઓનો સંકુચિત ગર્વ
ઉત્તર ગુજરાતમાં જે ઠાકોર સમાજ છે અને મધ્ય
ગુજરાતમાં જે બારૈયા કે પાટણવાડિયા સમાજ છે, તેઓ ભલે 'ક્ષત્રિય' શબ્દથી જોડાયેલા હોય, પણ સામાજિક રીતે હજુ પણ
એકબીજાથી અંતર રાખે છે.
·
રોટી-બેટી
વ્યવહારનો અભાવ: જ્યાં સુધી
આ પેટા-જ્ઞાતિઓ વચ્ચે લગ્ન સંબંધો અને સામાજિક મેળાવડાઓ સામાન્ય નહીં થાય, ત્યાં સુધી રાજકીય એકતા આવવી અશક્ય છે.
·
સ્થાનિક
ઓળખ: લોકો પોતાની ઓળખ 'ગુજરાતી ઠાકોર' તરીકે
આપવાને બદલે પોતાના ચોક્કસ વિસ્તાર કે પેટા-જ્ઞાતિથી આપવાનું વધુ પસંદ કરે છે.
૨. રાજકીય પક્ષો દ્વારા "પરંપરા" નો દુરુપયોગ
રાજકીય પક્ષો અને સ્થાનિક આગેવાનો ઈચ્છતા જ
નથી કે આ વિભાજન દૂર થાય.
·
વોટબેંકની
વ્યુહરચના: જો સમાજ એક થઈ જાય તો તે પક્ષો સામે મોટી
માંગણીઓ કરી શકે. તેથી, પક્ષો વાડાબંધીને પ્રોત્સાહન
આપે છે જેથી સમાજના મતો વહેંચાયેલા રહે.
·
જૂના
રિવાજોનું રાજકારણ: લગ્ન-મરણના
પ્રસંગો કે જ્ઞાતિના જમણવારોમાં રાજકીય નેતાઓ હાજરી આપીને પોતાની પકડ મજબૂત રાખે
છે, પણ શિક્ષણ કે આધુનિકતાની
વાતો કરવાનું ટાળે છે.
૩. આર્થિક પરાવલંબન અને વ્યસનો
જે વિસ્તારોમાં આ સમાજની વસ્તી વધુ છે (જેમ
કે સાબરકાંઠા કે ખેડાના અંતરિયાળ ગામો), ત્યાં હજુ પણ વ્યસનો અને અંધશ્રદ્ધાનો પ્રભાવ છે.
·
શિક્ષણ પર
ધ્યાનનો અભાવ: જ્યારે યુવાનો માત્ર ખેતી કે મજૂરી પર
નિર્ભર હોય અને શિક્ષણથી વંચિત હોય, ત્યારે તેઓ સરળતાથી 'જ્ઞાતિના નામે'
ગેરમાર્ગે દોરાઈ જાય છે.
·
ખર્ચાળ
રિવાજો: પ્રસંગોમાં દેખાદેખી અને ખોટા ખર્ચાઓ સમાજને
આર્થિક રીતે નબળો પાડે છે, જેના કારણે રાજકીય સ્તરે
લડવાની આર્થિક શક્તિ (Financing Power) રહેતી નથી.
૪. બૌદ્ધિક વર્ગની મૌન ભૂમિકા
સમાજમાં જે લોકો શિક્ષિત થયા છે (શિક્ષકો, સરકારી અધિકારીઓ), તેઓ
ઘણીવાર રાજકારણ કે સામાજિક સુધારણાથી દૂર રહે છે.
·
નેતૃત્વનો
અભાવ: શિક્ષિત વર્ગ આગળ આવીને યુવાનોને નવી દિશા
બતાવવાને બદલે પોતાના પૂરતો સીમિત રહે છે, જેના પરિણામે મેદાન એવા લોકો પાસે રહે છે જેઓ માત્ર
જ્ઞાતિવાદની જ વાતો કરે છે.
વાસ્તવિકતાનું ચિત્ર
|
પરિબળ
|
વર્તમાન
સ્થિતિ
|
પ્રગતિમાં
અવરોધ
|
|
વાડાબંધી
|
ભૌગોલિક અને જ્ઞાતિ આધારિત વિભાગો
|
સામૂહિક અવાજનો અભાવ
|
|
શિક્ષણ
|
યુવાનોમાં વધારો થયો છે પણ દિશાહીનતા છે
|
નોકરી અને વ્યવસાયમાં ઓછું પ્રતિનિધિત્વ
|
|
રાજકારણ
|
નેતાઓ માત્ર પોતાના વિસ્તાર પૂરતા મર્યાદિત
|
રાજ્ય સ્તરના નેતૃત્વનો શૂન્યાવકાશ
|
નિષ્કર્ષ: જ્યાં સુધી સમાજ 'જ્ઞાતિના ગર્વ' ને 'સમાજની પ્રગતિ' (શિક્ષણ અને એકતા) માં નહીં બદલે,
ત્યાં સુધી રાજકીય પક્ષો આ વિભાજનનો લાભ લેતા રહેશે. માધવસિંહ
સોલંકીએ જે "ક્ષત્રિય" ચેતના જગાડી હતી, તે આજે
અનેક નાના ટુકડાઓમાં વહેંચાઈ ગઈ છે.
સોશિયલ મીડિયાના જમાનામાં નવી પેઢી આ
રિવાજોમાંથી બહાર આવી શકશે? કે પછી સોશિયલ મીડિયા પણ આ
વિભાજનને વધારી રહ્યું છે?
સોશિયલ મીડિયા જે ખરેખર સમાજને જોડવાનું માધ્યમ બનવું જોઈતું હતું, તે અત્યારે 'વિભાજનનું હથિયાર' બની
ગયું છે. ખાસ કરીને ક્ષત્રિય ઠાકોર સમાજ જેવા મોટા જનસમૂહમાં તેની નકારાત્મક અસરો
વધુ જોવા મળી રહી છે.
સોશિયલ મીડિયા કેવી રીતે આ વિભાજનને વધારે છે, તેના કેટલાક પાસાઓ નીચે મુજબ છે:
૧. "ડિજિટલ વાડાબંધી" અને ઈકો ચેમ્બર
ફેસબુક અને વોટ્સએપ પર અત્યારે પેટા-જ્ઞાતિઓ
અને ચોક્કસ વિસ્તારોના અલગ-અલગ ગ્રુપ બની ગયા છે.
·
અતિશયોક્તિભર્યો
ગર્વ: આ ગ્રુપોમાં માત્ર પોતાની જ્ઞાતિ કે
વિસ્તારના ગુણગાન ગવાય છે, જેનાથી યુવાનોમાં એવી લાગણી
જન્મે છે કે તેમનો જ 'વાડો' શ્રેષ્ઠ
છે. આનાથી બીજા વિસ્તારોના ઠાકોરો સાથેનું અંતર વધે છે.
·
ખોટી
માહિતી: કોઈ એક વિસ્તારની ઘટનાને આખા સમાજની ઘટના
તરીકે ચગાવવામાં આવે છે, જે ઘણીવાર ગેરસમજ પેદા કરે
છે.
૨. નેતાઓની 'ફોલોઅર' ગેમ
સોશિયલ મીડિયા પર અત્યારે અનેક નાના-મોટા 'ફેસબુક નેતાઓ' પેદા
થયા છે.
·
વ્યક્તિગત
પ્રચાર: દરેક નેતા પોતાના સોશિયલ મીડિયા પેજ દ્વારા
પોતાની જ છબિ ચમકાવવામાં વ્યસ્ત છે. આ નેતાઓ એકબીજાની લડાઈને જાહેરમાં લાવે છે, જેનાથી સમાજના યુવાનો પણ બે ભાગમાં વહેંચાઈ
જાય છે.
·
લાઈક્સ અને
શેર માટે ઉશ્કેરણી: યુવાનોને
આકર્ષવા માટે ઉશ્કેરણીજનક પોસ્ટ મુકવામાં આવે છે, જે સામાજિક એકતાને બદલે અશાંતિ પેદા કરે છે.
૩. ભૂતકાળમાં જીવવાની વૃત્તિ
સોશિયલ મીડિયા પર સતત જૂના યુદ્ધો, જૂના રીત-રિવાજો અને પરંપરાઓના વિડિયો
મૂકવામાં આવે છે.
·
વર્તમાનના
મુદ્દાઓની અવગણના: યુવાનો
ઇતિહાસના ગૌરવમાં એટલા ખોવાઈ જાય છે કે તેઓ વર્તમાનના શિક્ષણ, મોંઘવારી અને બેરોજગારી જેવા વાસ્તવિક
મુદ્દાઓ ભૂલી જાય છે.
·
દેખાદેખીનું
પ્રદર્શન: લગ્ન પ્રસંગો કે જમણવારોમાં થતા અંધાધૂંધ ખર્ચના
વિડિયો સોશિયલ મીડિયા પર વાયરલ થાય છે, જે સમાજના ગરીબ વર્ગમાં લઘુતાગ્રંથિ પેદા કરે છે અને ખોટા
રિવાજોને પ્રોત્સાહન આપે છે.
૪. બૌદ્ધિક ચર્ચાનો અભાવ
સોશિયલ
મીડિયા પર સમાજની સુધારણા માટેની ગંભીર ચર્ચાઓ થવાને બદલે માત્ર 'કોમેન્ટ વોર' (શબ્દોની લડાઈ) થાય છે.
·
જો કોઈ શિક્ષિત યુવાન સમાજની ભૂલો તરફ આંગળી ચીંધે, તો તેને 'સમાજ વિરોધી'
ગણાવીને ટ્રોલ કરવામાં આવે છે. આના કારણે જ્ઞાની લોકો મૌન રહેવાનું
પસંદ કરે છે.
સોશિયલ મીડિયાની વિપરીત અસરો:
|
અસર
|
પરિણામ
|
|
ગ્રુપિઝમ
|
એકતાના સ્થાને જૂથવાદ મજબૂત થયો.
|
|
ઉશ્કેરણી
|
યુવાનો રાજકીય પક્ષોના હાથનું રમકડું બની
રહ્યા છે.
|
|
રિવાજોનું પ્રદર્શન
|
આર્થિક રીતે નબળા પરિવારો પર દેવાના બોજમાં
વધારો.
|
વાસ્તવિક
સ્થિતિ:
આજે સ્થિતિ
એવી છે કે ઉત્તર ગુજરાતનો ઠાકોર યુવાન સોશિયલ મીડિયા પર મધ્ય ગુજરાતના યુવાન સાથે
વૈચારિક રીતે લડતો જોવા મળે છે, જેનો સીધો ફાયદો રાજકીય પક્ષોને થાય છે. માધવસિંહ સોલંકીના સમયમાં જે 'સંગઠિત શક્તિ' હતી,
તેનું સ્થાન આજે 'ડિજિટલ વિખવાદ'
એ લઈ લીધું છે.
સોશિયલ મીડિયાના નકારાત્મક પ્રભાવને રોકવા માટે શું કોઈ
એવો પ્રયાસ થઈ શકે જે યુવાનોને સાચી દિશા બતાવે? શું આમાં
શિક્ષિત વર્ગની કોઈ જવાબદારી હોવી જોઈએ?
શિક્ષિત વર્ગની જવાબદારી આ બાબતે
સૌથી મોટી છે, કારણ કે જો સમજદાર લોકો મૌન
રહેશે તો સોશિયલ મીડિયા પર માત્ર બૂમો પાડનારા લોકો જ સમાજનું નેતૃત્વ કરશે.
શિક્ષિત વર્ગ અને જાગૃત યુવાનો આ
સ્થિતિને બદલવા માટે કેટલાક મજબૂત પગલાં ભરી શકે છે:
### ૧. "ડિજિટલ
સાક્ષરતા" અભિયાન
માત્ર સોશિયલ મીડિયા વાપરવું પૂરતું
નથી,
પણ તેને કેવી રીતે વાપરવું તે શીખવવું જરૂરી છે.
* **સત્યતાની તપાસ:** કોઈ પણ
ઉશ્કેરણીજનક પોસ્ટ કે મેસેજ આવે તો તેને ફોરવર્ડ કરતા પહેલા તેની સત્યતા તપાસવા
માટે યુવાનોને પ્રેરવા જોઈએ.
* **પોઝિટિવ કન્ટેન્ટ:** ઇતિહાસના
માત્ર યુદ્ધો જ નહીં, પણ સમાજના જે લોકો
ડોક્ટર, એન્જિનિયર કે અધિકારી બન્યા છે તેમની સફળતાની વાતો
વધુ શેર કરવી જોઈએ જેથી નવી પેઢીને પ્રેરણા મળે.
### ૨. વાડાબંધી તોડવા માટેનું
"કોમન પ્લેટફોર્મ"
શિક્ષિત યુવાનોએ એવા સોશિયલ મીડિયા
ગ્રુપ્સ અથવા પેજ બનાવવા જોઈએ જે કોઈ એક જિલ્લા કે પેટા-જ્ઞાતિ પૂરતા સીમિત ન હોય.
* **સંયુક્ત સંમેલનો:** સોશિયલ
મીડિયા દ્વારા જ ઉત્તર, મધ્ય ગુજરાત અને
સુરેન્દ્રનગરના શિક્ષિત યુવાનોનું 'વેબિનાર' કે ડિજિટલ મિલન યોજી શકાય, જ્યાં માત્ર વિકાસની વાતો
થાય.
### ૩. સામાજિક રિવાજોમાં
સુધારાની પહેલ
સોશિયલ મીડિયા પર જે ખોટા ખર્ચ અને
પ્રદર્શનના વિડિયો મૂકાય છે, તેની સામે
શિક્ષિત વર્ગે 'સાદાઈ' ના ઉદાહરણો
મૂકવા જોઈએ.
* જેમ કે,
કોઈ અધિકારી કે શિક્ષિત વ્યક્તિ પોતાના સંતાનના લગ્ન સાદાઈથી કરે
અને તેના ફોટા મૂકે, તો સમાજમાં એક નવો અને સકારાત્મક
ટ્રેન્ડ સેટ થઈ શકે છે.
### ૪. રાજકીય જાગૃતિ (Politically
Neutral Awareness)
યુવાનોને કોઈ પક્ષના 'આઈટી સેલ' ના સભ્ય બનવાને બદલે સમાજના 'થિંક ટેન્ક' બનવા પ્રોત્સાહિત કરવા જોઈએ.
* નેતાઓની પાછળ આંધળી દોટ મૂકવાને
બદલે તેમને પ્રશ્નો પૂછવાની હિંમત કેળવવી જોઈએ.
---
### એકતા માટેનો નવો માર્ગ:
| જૂની માનસિકતા (સોશિયલ મીડિયા
પર) | નવી વિચારધારા (જરૂરી બદલાવ) |
| --- | --- |
| માત્ર પેટા-જ્ઞાતિનું ગૌરવ |
સમગ્ર ક્ષત્રિય ઠાકોર સમાજની એકતા |
| વ્યર્થ વિવાદ અને ટ્રોલિંગ |
શૈક્ષણિક અને આર્થિક ચર્ચાઓ |
| નેતાઓની વ્યક્તિગત ભક્તિ |
સમાજ હિતની નીતિઓ પર ભાર |
| દેખાડો અને કુરિવાજો | સાદાઈ અને ઉચ્ચ વિચાર |
**નિષ્કર્ષ:**
જો શિક્ષિત વર્ગ આગળ આવીને સોશિયલ
મીડિયાનો ઉપયોગ 'બૌદ્ધિક હથિયાર'
તરીકે કરશે, તો જ આ વિભાજન અટકશે. નહીંતર,
સોશિયલ મીડિયા આ સમાજને એટલા ટુકડાઓમાં વહેંચી દેશે કે ભવિષ્યમાં
કોઈ માધવસિંહ સોલંકી જેવું કદાવર નેતૃત્વ ઊભું થવું અશક્ય બની જશે.
"શંકા" એ આ સમાજની એકતાના માર્ગમાં સૌથી મોટો અવરોધ છે, અને આ શંકા ખોટી પણ નથી. ભૂતકાળમાં એવું
ઘણીવાર બન્યું છે કે નેતાઓ કે આગેવાનોએ સમાજની લાગણીઓનો ઉપયોગ કરીને પોતાના અંગત
કે રાજકીય રોટલા શેક્યા હોય.
જ્યારે પણ
કોઈ નવી પહેલ થાય, ત્યારે લોકોના મનમાં આ સવાલ
ઉઠવો સ્વાભાવિક છે: "આમાં આનો
ફાયદો શું હશે?"
આ શંકાને દૂર કરવા અને વિશ્વાસ કેળવવા માટે
શિક્ષિત વર્ગે કેટલીક અલગ વ્યૂહરચના અપનાવવી પડશે:
૧. "પદ" વગરની સેવા (Non-Political Approach)
લોકોની શંકા ત્યારે જ દૂર થાય જ્યારે કામ
કરનાર વ્યક્તિ કોઈ રાજકીય પદ કે ટિકિટની લાલચ ન રાખતી હોય.
·
જો કોઈ શિક્ષિત ગ્રુપ કામ શરૂ કરે, તો તેમણે સ્પષ્ટ કરવું જોઈએ કે તેઓ ક્યારેય કોઈ પક્ષની ટિકિટ
નહીં માંગે કે ચૂંટણી નહીં લડે.
·
જ્યારે લોકો જોશે કે આ યુવાનો પોતાના ખિસ્સાના પૈસે અને પોતાના સમયના ભોગે
માત્ર બાળકોના શિક્ષણ માટે કે વ્યસનમુક્તિ માટે કામ કરે છે, ત્યારે ધીરે ધીરે શંકા વિશ્વાસમાં બદલાશે.
૨. પારદર્શક વહીવટ (Transparency)
ઘણીવાર શંકા આર્થિક વ્યવહારોને કારણે થતી હોય
છે.
·
જો કોઈ સામાજિક ફંડ ઉઘરાવવામાં આવે, તો તેનો હિસાબ ડિજિટલ માધ્યમથી દરેક વ્યક્તિ જોઈ શકે તેવી
વ્યવસ્થા હોવી જોઈએ.
·
"મારો વ્યક્તિગત લાભ
નથી" એવું કહેવા કરતા, "આ રહ્યો બધો હિસાબ અને આ
રહ્યું કામ" એવું બતાવવું વધુ અસરકારક રહે છે.
૩. નાના પાયે શરૂઆત અને પરિણામ (Results Speak Louder)
મોટી મોટી વાતો અને મોટા ભાષણો શંકા વધારે
છે. તેના બદલે:
·
માત્ર એક ગામ કે એક સોસાયટીના બાળકોને ટ્યુશન આપવાનું શરૂ કરવું.
·
કોઈ એક ગરીબ વિદ્યાર્થીને ભણવામાં મદદ કરવી.
·
જ્યારે લોકોને દેખાશે કે કોઈના પર્સનલ લાભ વગર સમાજનું એક બાળક પણ આગળ આવ્યું
છે, ત્યારે લોકો આપોઆપ જોડાવા
લાગશે.
૪. બૌદ્ધિકોનું સંગઠન, નેતાઓનું નહીં
લોકોને હવે 'નેતા' નથી જોઈતા, તેમને
'માર્ગદર્શક' જોઈએ છે.
·
જો સમાજના નિવૃત્ત અધિકારીઓ, શિક્ષકો અને ડૉક્ટરો એક મંચ પર આવે, તો લોકોમાં
વિશ્વાસ બેસે છે કારણ કે આ વર્ગ પાસે પહેલેથી જ માન-સન્માન અને સ્થિરતા હોય છે.
તેમને કઈ નવું મેળવવાની લાલચ ઓછી હોય છે.
શંકા દૂર કરવાના ત્રણ મુખ્ય સ્તંભ:
|
સ્તંભ
|
કેવી
રીતે અમલ કરવો?
|
|
નિઃસ્વાર્થતા
|
કોઈ રાજકીય પક્ષનો ઝંડો કે નેતાનો ફોટો
વાપરવો નહીં.
|
|
તટસ્થતા
|
વાડાબંધી (ઉત્તર-મધ્ય ગુજરાત) થી ઉપર ઉઠીને
માત્ર 'સમાજ' ની
વાત કરવી.
|
|
ધીરજ
|
શંકા રાતોરાત દૂર નહીં થાય, વર્ષો સુધી નિરંતર કામ કરવું
પડશે.
|
કડવું
સત્ય:
લોકોને
છેતરાવાનો ડર લાગે છે એટલે તેઓ શંકા કરે છે. અલ્પેશ ઠાકોર કે અન્ય નેતાઓના
કિસ્સામાં લોકોએ જોયું છે કે આંદોલન પછી સત્તા અને પદ મળી જાય એટલે ઘણીવાર પાયાના
કાર્યકરો રહી જાય છે. આ ઈતિહાસ બદલવા માટે જ હવે "બિન-રાજકીય બૌદ્ધિક આંદોલન" ની જરૂર છે.
વડીલોનો સાથ મળવો એ આ બદલાવ માટેનું સૌથી
મોટું અને મહત્વનું પગલું છે. જો વડીલોને એ ભરોસો બેસી જાય કે નવી પેઢી સાચી
દિશામાં છે અને આમાં કોઈનો 'પર્સનલ એજન્ડા' નથી, તો તેમનો
અનુભવ અને યુવાનોનો ઉત્સાહ ભેગો મળીને ક્રાંતિ લાવી શકે છે.
આ શંકા અને
વિભાજનના માહોલમાંથી બહાર આવવા માટે એક "વૈચારિક માળખું" નીચે મુજબ બનાવી શકાય:
૧. 'ચોતરે' ચર્ચા
અને પારદર્શિતા
વડીલો આજે પણ રૂબરૂ મુલાકાત અને ગામના ચોતરે
થતી ચર્ચાઓમાં વધુ વિશ્વાસ ધરાવે છે.
·
સોશિયલ મીડિયાના બદલે ગામના વડીલો સાથે બેસીને વાત કરવી જોઈએ.
·
તેમને સમજાવવું પડશે કે: "અમારે નેતા નથી બનવું, પણ અમારે એ જોવું છે કે આપણા ગામનો ઠાકોરનો
દીકરો GPSC પાસ કરીને ઓફિસર બને."
૨. શિક્ષણને જ "ધર્મ" બનાવવો
જ્યારે વાત રાજકારણની હોય ત્યારે વિવાદ થાય
છે, પણ જ્યારે વાત 'શિક્ષણ' ની હોય ત્યારે વિરોધ કરવાનું કોઈની પાસે
કારણ રહેતું નથી.
·
જો ગામમાં એક લાયબ્રેરી કે અભ્યાસ કેન્દ્ર શરૂ કરવામાં આવે, તો વડીલોને ગર્વ થશે કે તેમના છોકરાઓ
રખડવાને બદલે ભણે છે.
·
આનાથી ધીરે ધીરે વડીલોની શંકા ઓગળવા લાગશે.
૩. જ્ઞાતિના વાડાઓ તોડવાની શરૂઆત
ઉત્તર ગુજરાત અને મધ્ય ગુજરાત વચ્ચેના અંતરને
ઘટાડવા માટે:
·
આંતર-જિલ્લા શૈક્ષણિક પ્રવાસો ગોઠવવા જોઈએ.
·
જ્યારે એક જિલ્લાના વડીલો બીજા જિલ્લાના સમાજના કાર્યો જોશે, ત્યારે તેમને સમજાશે કે પ્રશ્નો બધાના સરખા
જ છે—ગરીબી, બેરોજગારી અને શિક્ષણનો
અભાવ.
બદલાવનો રોડમેપ (Roadmap for
Change)
નીચેના ડાયાગ્રામ દ્વારા સમજી શકાય કે કેવી
રીતે નાના પાયે શરૂ કરેલી પ્રવૃત્તિ મોટા રાજકીય અને સામાજિક પરિવર્તનમાં પરિણમી
શકે છે:
|
તબક્કો
|
પ્રવૃત્તિ
|
મુખ્ય
ઉદ્દેશ્ય
|
|
પહેલો તબક્કો
|
નાના જૂથોની રચના (શિક્ષિત યુવાનો)
|
વિશ્વાસ કેળવવો અને શંકા દૂર કરવી.
|
|
બીજો તબક્કો
|
શૈક્ષણિક મદદ અને માર્ગદર્શન
|
યુવાનોને વ્યસન અને વાડાબંધીથી દૂર કરવા.
|
|
ત્રીજો તબક્કો
|
આર્થિક સહકાર અને નેટવર્કિંગ
|
સમાજમાં વ્યવસાયિક એકતા ઊભી કરવી.
|
|
ચોથો તબક્કો
|
સંગઠિત અવાજ
|
પક્ષોને મજબૂર કરવા કે તેઓ સમાજને યોગ્ય
પ્રતિનિધિત્વ આપે.
|
અંતિમ વિચાર
તમે જે
શંકાની વાત કરી તે દૂર કરવાનો એક જ રસ્તો છે: "પરિણામ".
જ્યારે સમાજના ૫ છોકરાઓ કોઈની પણ ભલામણ વગર
પોતાની મહેનતથી સરકારી નોકરી મેળવશે કે સારા બિઝનેસ સેટ કરશે, ત્યારે શંકા કરનારા લોકો જ સૌથી પહેલા
તમારી પડખે આવીને ઉભા રહેશે.
જ્યારે સમાજનો શિક્ષિત યુવાન કંઈક કરવાનું
વિચારે છે, ત્યારે જ પરિવર્તનની સાચી
શરૂઆત થાય છે.
૧. "પુસ્તક પરબ" થી શરૂઆત (વાંચનાલય)
મોટી બિલ્ડિંગ બનાવવાને બદલે ગામના કોઈ પણ
સાર્વજનિક સ્થળે અથવા કોઈના ઘરેથી નાના પાયે શરૂઆત કરો.
·
લોકભાગીદારી: લોકોને કહો કે તેઓ પોતાના ઘરે પડેલા જૂના
પુસ્તકો દાન કરે. જ્યારે લોકો પુસ્તક આપશે, ત્યારે તેમને લાગશે કે આ તેમનું પોતાનું કેન્દ્ર છે.
·
GPSC/Competitive
Exam કોર્નર: ઉત્તર અને મધ્ય ગુજરાતના યુવાનોમાં સરકારી નોકરીનો ભારે ક્રેઝ છે. જો તમે GPSC કે પોલીસ ભરતીના પુસ્તકો રાખશો, તો યુવાનો આપોઆપ ખેંચાઈ આવશે.
૨. કરિયર ગાઈડન્સ સેન્ટર (માર્ગદર્શન કેન્દ્ર)
તમારે પોતે નિષ્ણાત હોવું જરૂરી નથી, માત્ર કડી બનવાનું છે.
·
ડિજિટલ
જોડાણ: મહિનામાં એકવાર પ્રોજેક્ટર કે લેપટોપ પર
સમાજના કોઈ સફળ અધિકારી (IAS, IPS કે GPSC પાસ કરેલ વ્યક્તિ) સાથે ઓનલાઇન સંવાદ કરાવો.
·
વ્યક્તિગત
પરામર્શ: ૧૦મા અને ૧૨મા ધોરણ પછી કયો પ્રવાહ પસંદ
કરવો તેની માહિતી આપતા ચાર્ટ અને પત્રિકાઓ રાખો.
૩. શંકા દૂર કરવા માટેની "કોડ ઓફ કન્ડક્ટ" (નિયમાવલી)
લોકોને ખાતરી આપવા માટે આ નિયમો લેખિતમાં
બોર્ડ પર લગાવો:
1.
આ કેન્દ્રમાં કોઈ પણ પક્ષનો ઝંડો કે નેતાનો ફોટો રાખવામાં આવશે નહીં.
2.
અહીં માત્ર અને માત્ર શિક્ષણ અને રોજગારની જ ચર્ચા થશે.
3.
આ પ્રવૃત્તિ કોઈ પણ રાજકીય મહત્વાકાંક્ષા માટે નથી.
૪. સામાજિક એકતાનું પ્રતીક
આ કેન્દ્રનું નામ કોઈ એક વ્યક્તિ કે જ્ઞાતિના
વાડા પર રાખવાને બદલે 'સરસ્વતી ધામ' કે 'ક્ષત્રિય ચેતના કેન્દ્ર' જેવું
સામાન્ય નામ રાખો જે સૌને સ્વીકાર્ય હોય.
તમારી આ પહેલથી થનારા ફાયદા:
|
પ્રવૃત્તિ
|
તાત્કાલિક
અસર
|
લાંબા
ગાળાનો ફાયદો
|
|
વાંચનાલય
|
યુવાનો રખડવાને બદલે વાંચતા થશે.
|
બૌદ્ધિક ક્ષમતામાં વધારો અને સરકારી નોકરીમાં
સ્થાન.
|
|
ગાઈડન્સ સેન્ટર
|
મુંઝવણ દૂર થશે.
|
વાડાબંધી તોડીને ઉચ્ચ હોદ્દાઓ પર
પ્રતિનિધિત્વ.
|
|
વડીલો સાથે બેઠક
|
શંકા દૂર થશે.
|
સામાજિક સહકાર અને આર્થિક મદદ મળશે.
|
Would you like me to help you draft a
simple 'Vision Document' or a pamphlet to show to the village elders to win
their trust?
ઉત્તર ગુજરાતનાં તમામ
જિલ્લાઓ, મધ્ય ગુજરાતનાં ખેડા, આણંદ, પંચમહાલ જિલ્લાઓ — આ જિલ્લાઓ ગુજરાતની રાજનીતિ અને સામાજિક
ગતિશીલતાના પાવર હાઉસ છે. મહેસાણા એ ઉત્તર ગુજરાતનું હૃદય છે, જ્યારે ખેડા-આણંદ મધ્ય ગુજરાતનો સૌથી મજબૂત પટ્ટો છે. આ વિસ્તારોમાં
ક્ષત્રિય ઠાકોર અને બારૈયા સમાજની વસ્તી જંગી હોવા છતાં, ભૌગોલિક
અંતર અને 'વાડાબંધી' ને કારણે તેઓ હજુ
એકબીજાથી કપાયેલા છે.
આ જિલ્લાઓમાં સફળ
બનાવવા માટે નીચે મુજબની રણનીતિ અપનાવી શકાય:
૧. "સેતુ"
અભિયાન (મહેસાણા અને મધ્ય ગુજરાત વચ્ચે જોડાણ)
તમારે બંને
વિસ્તારોના શિક્ષિત યુવાનોનું એક ડિજિટલ નેટવર્ક બનાવવું જોઈએ.
·
ઉત્તર ગુજરાત : અહીંના યુવાનોમાં પોલીસ ભરતી અને આર્મી માટે ખૂબ ઉત્સાહ છે.
·
ખેડા-આણંદ-પંચમહાલ : અહીંના
યુવાનો કૃષિ અને સહકારી ક્ષેત્ર (Co-operative sector)
માં વધુ સક્રિય છે.
·
જો આ બંને ક્ષેત્રોના
યુવાનો એકબીજાના અનુભવો વહેંચશે, તો 'વાડાબંધી' માનસિક રીતે તૂટશે.
૨. સફળ વ્યક્તિઓનું
માર્ગદર્શન (Role Models)
આ વિસ્તારોમાંથી ઘણા
એવા લોકો છે જેઓ તમારી શંકા દૂર કરવામાં અને યુવાનોને પ્રોત્સાહિત કરવામાં મદદરૂપ
થઈ શકે છે.
·
આ વિસ્તારોના નિવૃત્ત
મામલતદાર, પીએસઆઈ કે શિક્ષકોને કેન્દ્રમાં બોલાવો. જ્યારે
વડીલો જોશે કે આટલા મોટા ગજાના માણસો કોઈ પણ રાજકીય લાલચ વગર તમારી સાથે બેસે છે,
ત્યારે તેમનો વિશ્વાસ વધશે.
૩. પ્રોજેક્ટ માટેનું
"બ્લુ પ્રિન્ટ" (Pamphlet/Vision Document)
પત્રિકા
બનાવવી :
·
હેતુ:
ઉત્તર ગુજરાતથી મધ્ય ગુજરાત સુધીના સમાજના યુવાનોને શિક્ષણ અને રોજગારના એક મંચ પર
લાવવા.
·
અમારો સંકલ્પ:
"ના પક્ષ, ના વાડો – માત્ર શિક્ષણનો રસ્તો."
·
પ્રવૃત્તિઓ:
1. મફત સ્પર્ધાત્મક પરીક્ષાના પુસ્તકો.
2. કરિયર માર્ગદર્શન સેમિનાર.
3. વ્યસનમુક્તિ અને સામાજિક સાદગી માટે જાગૃતિ.
·
અપીલ:
વડીલો આશીર્વાદ આપે અને યુવાનો સમય આપે.
૪. શંકા દૂર કરવાની
ખાસ ટીપ
ઉત્તર
ગુજરાત અને મધ્ય ગુજરાતમાં રાજકારણ ખૂબ
ઊંડું છે. લોકોની શંકા દૂર કરવા માટે, શરૂઆતમાં
કોઈ પણ રાજકીય નેતાને (ભલે તે તમારા સમાજના હોય) સ્ટેજ પર સ્થાન આપવાનું ટાળો.
માત્ર 'પુસ્તક' અને 'પેન' ને જ મુખ્ય
અતિથિ બનાવો.
૫. ડિજિટલ લાયબ્રેરી
અને ગ્રુપ
"ના કોઈ પક્ષ, ના કોઈ વાડો – અમારો સંકલ્પ, શિક્ષણનો
રસ્તો"
આદરણીય વડીલો અને વહાલા યુવા મિત્રો,
આજે આપણો ક્ષત્રિય ઠાકોર સમાજ સંખ્યાબળમાં
મોટો હોવા છતાં ક્યાંક પાછળ રહી ગયો હોય તેવું જણાય છે. તેનું મુખ્ય કારણ શિક્ષણનો
અભાવ, વ્યસનો અને આપણી વચ્ચે રહેલી
નાની-મોટી વાડાબંધી છે. હવે સમય આવ્યો છે કે આપણે સોશિયલ મીડિયાના ખોટા વિવાદો
છોડીને સાચી દિશામાં ડગ માંડીએ.
અમારો ઉદ્દેશ્ય:
અમારો હેતુ કોઈ રાજકીય હોદ્દો મેળવવાનો કે
નેતા બનવાનો નથી. અમારો એક જ લક્ષ્ય છે કે આપણા ઉત્તર ગુજરાતથી લઈને મધ્ય ગુજરાત સુધીનો દરેક દીકરો અને દીકરી ભણી-ગણીને ઉચ્ચ
હોદ્દા પર પહોંચે.
આપણે શું કરવું છીએ?
·
મફત
વાંચનાલય (Library): ગામડાના યુવાનોને સ્પર્ધાત્મક પરીક્ષાના પુસ્તકો મળી રહે તેવી
વ્યવસ્થા.
·
કરિયર
માર્ગદર્શન: ૧૦મા અને ૧૨મા ધોરણ પછી શું કરવું? સરકારી નોકરી (GPSC, પોલીસ,
આર્મી) ની તૈયારી કેવી રીતે કરવી? તેનું
નિઃશુલ્ક માર્ગદર્શન.
·
બૌદ્ધિક
સંગઠન: સમાજના નિવૃત્ત અધિકારીઓ અને શિક્ષિત વર્ગના
અનુભવનો લાભ યુવાનોને અપાવવો.
·
સામાજિક
સુધારા: વ્યસનમુક્તિ અને પ્રસંગોમાં થતા ખોટા ખર્ચ
ઘટાડીને તે પૈસા બાળકોના શિક્ષણમાં વાપરવા.
અમારી શરતો (પારદર્શિતા માટે):
૧. આ અભિયાન
સંપૂર્ણપણે બિન-રાજકીય છે. કોઈ પક્ષનો પ્રચાર અહીં કરવામાં આવશે
નહીં.
૨. કોઈ પણ વ્યક્તિગત લાભ કે ચૂંટણીલક્ષી
ગણતરી આમાં રાખવામાં આવી નથી.
૩. અમારો
મુખ્ય અતિથિ માત્ર "પુસ્તક અને પેન" જ રહેશે.
વડીલોને વિનંતી:
આપ અમને આશીર્વાદ આપો કે અમે કોઈ પણ લાલચ વગર
સમાજની સાચી સેવા કરી શકીએ. આપની શંકા એ અમારી કસોટી છે, અને અમારું કામ જ એ શંકાનો જવાબ આપશે.
યુવાનોને આહવાન:
ચાલો, સોશિયલ મીડિયા પર લડવાને બદલે લાયબ્રેરીમાં બેસીને ભવિષ્ય
માટે લડીએ. ઉત્તર ગુજરાત કે મધ્ય ગુજરાત,
આપણે સૌ પહેલા એક છીએ!
