✦ છત્રીસ રાજપૂત કૂળોથી વિકસેલી વર્તમાન શાખાઓ ✦
વિખૂટા પડ્યા, પરંતુ મૂળ એક — ક્ષત્રિય ગૌરવનો જયઘોષ
માનનીય મહેમાનો,
વંદનીય વડીલો,
શૌર્યભર્યા યુવાનો
અને મારા તમામ ક્ષત્રિય ભાઈઓ તથા બહેનો —
જય રાજપૂત! જય ક્ષત્રિયત્વ!
આજે આપણે અહીં કોઈ એક અટક, કોઈ એક શાખા કે કોઈ એક પ્રદેશ માટે ભેગા થયા નથી. આજે આપણે અહીં એક ઇતિહાસ, એક લોહી અને એક ગૌરવ માટે એકત્રિત થયા છીએ.
ભારતના ઇતિહાસમાં રાજપૂત ક્ષત્રિય સમાજ એ એવો સમાજ રહ્યો છે, જેણે સિંહાસન પણ છોડ્યા છે, પરંતુ સ્વમાન ક્યારેય છોડ્યું નથી. આપણો સમાજ મૂળે છત્રીસ મુખ્ય રાજપૂત કૂળોમાં વિભાજિત હતો — આ છત્રીસ કૂળો માત્ર નામ નહોતા, તે શૌર્ય, રાજધર્મ અને બલિદાનની ઓળખ હતા.
સમય બદલાયો…
યુદ્ધો આવ્યા…
રાજ્યો તૂટ્યા…
આક્રમણો થયા…
અને તેના પરિણામે આપણા કૂળો અલગ-અલગ પ્રદેશોમાં ફેલાયા.
આ રીતે છત્રીસ કૂળોમાંથી આજે અનેક શાખાઓ અને અટકો વિકસ્યા —
અટલીયા, અટોદરીયા, અડાજણીયા, અડીયલ, આંબળા, આંબળાવત, ઉમટ, કઠવાડીયા, કારેલિયા, કોસાડા, કોસમિયા, કોઠિયા, કુંપાવત, ખંગારોડી, ખાચર, ખેર, ખેંગાર, ગોથાણા, ગોવિન્દાણી, ગોહીલ, ધરીયા, છાસટીયા, ચંપાવત, ચન્દાવત, ચાવડા, ચૌહાણ, ચુડાસમા, જાદવ, જાગીરદાર, જાડેજા, જેઠવા, જેતાવત, જોદ્ધા, ઝાલા, ઠાકોર, ટાંક, ડાભી, ડોડીયા, ડભોલિયા, તરસાડીયા, તવર, તુંવર, તુંવાર, દરબાર, પઢિયાર, પઢેરિયા, પુવર, પરમાર, પ્રાંકડા, પિલુદરીયા, બાકરોલા, બોડાણા, બિહોલા, બારિયા, બારડ, ભાટી, ભાટારા, મંડોરા, મકવાણા, મસાણી, મહીડા, મહારાઉલ, મહારાણા, મહેચા, માંગરોલા, માટીએડા, મિરોલિયા, માતોજા, મોરી, મોટેડા, રણા, રાણા, રાજ, રાઠોડ, રાઓલ, રહેવર, રાઉલજી, રાયજાદા, રાજપૂત, લીમ્બોલા, વણાર, વશી, વંશીયા, વાંસદીયા, વિરપુરા, વાઘેલા, વડોદરીયા, વરણામિયા, વણોલ, વાળા, વિહોલ, સાણસિયા, સોલંકી, સિન્ધા, સુરતિયા, સિસોદીયા, સગર, સરવૈયા, સોઢા, સૂર્યવંશી, શકતાવત, શેખાવત, હાડા અને ક્ષત્રિયા.
ભાઈઓ અને બહેનો,
કોઈ કહે છે — “તમે અલગ અટકના છો.”
પણ ઇતિહાસ કહે છે — “તમારું મૂળ એક છે.”
કોઈ અટક ગામના નામ પરથી આવી,
કોઈ પદવી પરથી આવી,
કોઈ પૂર્વજોના પરાક્રમ પરથી આવી,
કોઈ રાજધર્મના હોદ્દા પરથી આવી —
પરંતુ લોહી તો એક જ રહ્યું…
શૌર્ય તો એક જ રહ્યું…
સ્વમાન તો એક જ રહ્યું!
આજે પણ પરમાર, સોલંકી, ચૌહાણ, રાઠોડ, વાઘેલા, ઝાલા, ગોહીલ, ચાવડા, જાડેજા, સિસોદીયા જેવી અસલ રાજપૂત શાખાઓ ગૌરવથી જીવંત છે,
અને બાકીની તમામ અટકો પણ એ જ ક્ષત્રિય વંશની ડાળીઓ છે.
ભાઈઓ,
અમે વિખૂટા પડ્યા —
પરંતુ કમજોર ન થયા.
અમે અલગ ઓળખાયા —
પરંતુ આપણું સ્વમાન એક રહ્યું.
આજની સૌથી મોટી જરૂરિયાત છે —
અટકનો અભિમાન નહીં,
ક્ષત્રિયત્વનો સ્વીકાર.
કારણ કે —
ક્ષત્રિયત્વ નામમાં નથી,
ક્ષત્રિયત્વ કર્મમાં છે.
ક્ષત્રિયત્વ અટકમાં નથી,
ક્ષત્રિયત્વ સ્વમાનમાં છે.
આજે સમય આવી ગયો છે કે —
અપણે ફરી એક વિચાર,
એક ગૌરવ
અને એક ઓળખ હેઠળ એકત્ર થઈએ.
છત્રીસ કૂળો — એક મૂળ.
સો કરતાં વધુ અટકો — એક લોહી.
અલગ નામ — પરંતુ એક ક્ષત્રિય આત્મા.
ચાલો,
ઇતિહાસને સમજીએ,
વિખેરાણ ભૂલીએ,
અને ક્ષત્રિય એકતાનો જયઘોષ કરીએ.
જય રાજપૂત!
જય ક્ષત્રિય સમાજ!
જય શૌર્ય! જય સ્વમાન!
ટિપ્પણીઓ નથી:
ટિપ્પણી પોસ્ટ કરો